Hipolibidemia czyli oziębłość seksualna, która rozumiana jest jako obniżenie popędu seksualnego. Według statystyk przeprowadzonych przez seksuologów, jest to najczęściej występujące zaburzenie seksualności, które wpływa na relacje partnerskie. Pierwsze objawy zaburzenia mogą pojawić się w różnym wieku. Jak wskazują seksuolodzy najtrudniejsze jest zdiagnozowanie oziębłości seksualnej. 

Oziębłość płciowa jest zaburzeniem, które kwalifikuje się pod leczenie terapeutyczne. Charakteryzuje się upośledzeniem lub brakiem popędu seksualnego oraz zmniejszeniem potrzeb seksualnych. Hipolibidemię diagnozuje się na podstawie 3 stopniowej skali. Pierwsza za nich wskazuje na całkowite lub zanikowe zainteresowanie współżyciem seksualnym. Druga określa obniżony poziom aktywności płciowej, co może wskazywać na zaniedbanie ze strony partnerów. Trzeci punkt mówi o tym, że inicjowanie kontaktu płciowego jest prawie niemożliwe. 

Przyczyny oziębłości seksualnej

Oziębłość seksualna jest to niezwykle złożone schorzenie, na które może wpływać wiele czynników decydujących o jego rozwoju. W przeciwieństwie do aseksualizmu, oziębłość seksualną można poddać próbie leczenia. Odbywa się to oczywiście indywidualnie. Seksuolodzy stwierdzają, że hipolibidemię należy upatrywać jako schorzenie psychiczne, które negatywnie wpływa na współżycie seksualne partnerów. 

Najczęściej wskazywane przyczyny to:

  • Depresja
  • Stany lękowe
  • Liczne kompleksy, szczególnie na punkcie swojego ciała
  • Przewlekłe i długotrwałe uczucie zmęczenia
  • Nadmierna religijność
  • Długotrwały stres
  • Uzależnienie od pornografii, narkotyków oraz alkoholu
  • Przykre doświadczenia związane ze współżyciem seksualnym, w tym gwałt

Oziębłość seksualna może być wywołana licznymi chorobami, np cukrzycą, chorobami na tle krążeniowym, chorobami tarczycy czy licznymi nowotworami. Oziębłość seksualna może także pojawiać się w stanach długotrwałego przyjmowania niektórych leków, wpływających na spadek zainteresowania współżyciem. 

Oziębłość seksualna i jej leczenie

Leczenie hipolibidemii najczęściej zaczyna się od wizyty u seksuologa, gdzie przeprowadzany jest szczegółowy wywiad na temat obecnego stanu pacjenta oraz jego doświadczeń. W dalszej kolejności następuje zdiagnozowanie problemu oraz wybranie metody leczenia. Możliwości są dwie, jest to albo psychoterapia, albo farmakoterapia. Pierwsza metoda skupia się na regulacji zaburzeń seksualnych poprzez rozmowę z psychoterapeutą. Druga metoda zaś stawia na leczenie preparatami hormonalnymi. W przypadku kobiet są to najczęściej estrogeny, a w przypadku mężczyzn testosteron. Niekiedy farmakoterapia obejmuje leczenie psychotropowe, które ma uwolnić pacjenta z jego chorób psychicznych. 

 

Top